خدا عشق است.

عشقی که هنگام نفوذ به درون ما،

نرم می کند،

ناب می کند،

تازه می کند،

بازسازی می کند،

درون آدمی را باز می سازد.

نیروی اراده،

انسان را دگرگون نمی کند.

زمان،

انسان را دگرگون نمی کند.

اما عشق دگرگون می کند.

پس بگذارید عشق وارد شود.

در بنیان تمامی مخلوقات،

عشق همچون عطیه برتر حاضر است؛

زیرا هنگامی که هر چیزِ دیگری به پایان می رسد،

عشق می ماند.

ديدي نانوا چطور خمير نان
سنگک را پهن ميکند
و درون تنور ميگذارد؟!
چه اتفاقي مي افتد؟!
خمير به سنگ ها ميچسبد!
اما نان،هر چه پخته تر مي شود،
از سنگها جدا ميشود....
حکايت آدم ها همين است
سختي هاي اين دنيا،
حرارت تنور است.
و اين سختي هاست که
انسان را پخته تر ميکنند...
و هر چه انسان پخته تر ميشود
سنگ کمتري به خود ميگيرد...
سنگ ها تعلقات دنيايي هستند‌...
ماشين من،خانه ي من،کارخانه ي من......
آنوقت که قرار است نان را از تنور خارج کنند سنگ ها را از آن ميگيرند!
خوشا به حال آنکه در تنور دنيا آنقدر پخته ميشود
که به هيچ سنگي نميچسبد......

من #خدایی دارم
که در این نزدیکی ست
.
او مرا می فهمد،اومرا میخواند
او مرا میخواهد
او همه درد مرا می داند
.
یاد او ذکر من است
در غم و در شادی
.
چون به غم می نگرم
آن زمان رقص کنان میخندم که
#خدا_یار_من_است
.
#دلم_دست_خدایی_است_که_همه_درد_مرا_میداند

سرانجام روزی به حکمت
همه اتفاقات زندگی پی خواهی برد
پس فعلاازسردرگمی هابگذر
ازمیان اشکها،لبخند بزن
واعتماد کن
به علم وحکمت خدای مهربانی
که ازهرکسی
نسبت به بندگانش دلسوزتراست

کوله بار گناهانم

میان انسان و خدا فاصله‌ای نیست،

خدا به آدمی از شاهرگ گردنش نزدیکتر است،

اما،

راه انسان تا خدا،

به فاصله ابدیت است،

لایتناهی است!

دو چيز روح انسان را نوازش مے ڪند؛

يڪے صدا زدن خداست
و ديگرے گوش سپردن به صداے او

اولے در قنوت
و دومے در سڪوت

مادامى که سیب با چوب باریکش
به درخت متصل است
همه عوامل در جهت رشدش در تلاشند
باد باعث طراوتش می شود
آب باعث رشدش می شود
و آفتاب پختگی و کمال می بخشد
امـــا ...
به محض منقطع شدن از درخت
و جدایى از " اصل "
آب باعث گندیدگی
باد باعث پلاسیدگی
و آفتاب باعث پوسیدگی
و ازبین رفتن طراوتش می شود

مراقب وصل بودن به " اصالتمان " باشیم که
" أصل ما از خــــــــــداست "
با توجه به او اتصال مان را تحكم بخشيم

می شودبا دهان بسته صدایش كرد ...
می شود با پای شكسته هم
به سراغش رفت ...
تنها خریداریست كه اجناس شكسته را بهتر بر می دارد ...
تنها كسی است كه وقتی
همه رفتند ، می ماند ...
وقتی همه پشت كردند
آغوش می گشاید ...
وقتی همه تنهایت گذاشتند
محرمت می شود ...
و تنها سلطانیست
كه دلش با بخشیدن آرام می گیرد
نه با تنبیه كردن ...

تا دست خدا هست

تا مهربانیش بی انتهاست

تا می گویی خدایا ببخش ،

به دورت می گردد و می بوستت

و می گوید جانم چه کرده ای مگر ؟!

دیگر تو را چه نیاز به آدمها ؟!

تنها خودت باش و زیبا بمان

و بگذار با دیدنت

هر رهگذر ناامیدی

لبخندی بزند رو به آسمان

و زیرِ لب بگوید :

هنوز هم می شود از نو شروع کرد ...